Toneel

Naar aanleiding van het 150-jarig bestaan van de school, werd er beslist om de toneeltraditie van de school weer nieuw leven in te blazen. Er werd toen gekozen voor Midzomernachtsdroom in een regie van Paul Houwen. Deze voorstellingen gingen door in de luchterzaal van het Feest- en Cultuurpaleis en waren meteen een schot in de roos. Daarna verhuisden we naar onze eigen toneelzaal in de Kaaistraat. Voor de 15e editie kozen we voor het Staf Versluyscentrum. De lovende kritieken die we hiervoor ontvingen, deden de school beslissen om voorlopig op deze locatie te blijven spelen.

We wisselen geregeld van regisseur en genre. Dit om het spelplezier jaar na jaar te blijven behouden. En reeds 18 jaar op rij slagen we er in om kwaliteit op de planken te brengen. 

In het begin lag de productieleiding in handen van Luk Van Canneyt, bijgestaan door Kristel Van Hyfte. Ondertussen zijn we reeds 18 jaar verder en werd de enthousiaste productieploeg aangevuld met Ann Verhaeghe, Ellen Witters en Liesbeth Nuyttens. Uiteraard kunnen zij rekenen op de steun van heel wat collega’s.

Luk verliet in 2007 de school en zijn toneeltaken werden opgevolgd door Liesbeth Nuyttens, zelf oud-speler.
Elk jaar staat een klein ploegje van ouders en (oud-)leerkrachten klaar voor het maken van het decor, de kostuums, de schmink… maar deze ploeg kan steeds extra handen gebruiken!

Elk jaar starten we in september met de audities. Iedereen die wil, is hier welkom!
De regisseur maakt een keuze tussen de leerlingen van het 4e tot en met 6e jaar voor de grote sprekende rollen. De leerlingen vanaf het eerste jaar verzorgen de figuratie en de dans. Ook voor de techniek kunnen we steeds rekenen op enkele leerlingen.

Onze-Lieve-Vrouwecollege Oostende steekt Oedipus in een futuristisch jasje

OOSTENDE - Op het einde van januari 2010 mag ‘het College’ al voor de 18de keer het podium op. Een groep leerlingen werkt op het ogenblik aan de productie Oedipus, een nog nooit geziene creatie van het bekende stuk van Sofokles, bewerkt en geregisseerd door Guido Vanloo.

We maken een sprong in ruimte en tijd en schrijven ‘New York 2100’, het klassieke verhaal in een futuristisch jasje. Oedipus, de koning van Thebe, is getrouwd met Jokaste. In zijn overmoed om de stad te redden van aids, oftewel de Rode Dood, belooft hij de moordenaar van de voormalige koning Laios te zullen vinden. Gaandeweg krijgt de toeschouwer hints. Bij Oedipus zelf echter begint het pas laat te dagen dat hij de moordenaar van Laios is én dat zijn vrouw eigenlijk zijn moeder is. Een typisch geval van dramatische ironie, want de toeschouwer heeft het al lang door, maar de hoofdpersoon niet.

 “Ik zal nooit met zekerheid weten waarom net Oedipus me zo fascineerde en nog steeds zo fascineert! Misschien was het een momentopname, een 'fall in love'-reactie, maar reeds een decennium lang blijft hij in mijn bewustzijn rondcirkelen. Ik las het verhaal en ik kreeg medelijden met hem. Ik bestudeerde de mythe en  kreeg plots de drang om Oedipus te verdedigen, om hem op een andere manier aan de mensen te tonen. Niet meer als vadermoordenaar en moeder-minnaar, zoals  hij altijd wordt gebruikt en vooral misbruikt, maar als een mens, een gewone mens die fouten maakt en maakte. Hij was  maar 'een mens', gevangen in zijn eigen daden en slachtoffer van verkeerde keuzes en beslissingen. Vooral het feit dat het lot zijn onwetendheid misbruikte, deed mij nadenken”, zegt regisseur Guido Vanloo. Kan men daadwerkelijk zijn lot ontlopen? Kan men zelf zijn eigen lot bepalen? Guido Vanloo omschrijft het als volgt: “Alles begint bij je geboorte. Waar je wieg staat is meestal  bepalend voor het verloop van je leven. De basis als 'mens' is je opvoeding, de eigen wilskracht is de spoorbedding van de gekozen levensweg. De diverse verleidingen en aanvallen tijdens de levensloop zijn inderdaad bepalend voor de wendingen en keuzes, maar niemand zal je uitleggen wat je moet doen, wel wat je eventueel kunt doen. Achteraf, maar helaas te laat, zegt men, en liefst met opgestoken vinger, wat je had moeten doen! Ik denk dat, 'de stem van je hart volgen', nooit verkeerd zal zijn. Fouten maak je sowieso, anders zou het leven te gemakkelijk verder kabbelen. Doe 'goed' met gans je hart en al 'je slechte' zal vervagen, samen met jouw allerlaatste gedachte!” Het stuk wordt een fijne mix van toneelspel, muziek en dans.